Ik heb een paar keer een gepensioneerde Italiaanse heer horen spreken. Echt een toffe kerel. Hij werkte vroeger als elektricien, maar zijn ware passie lag bij yoga, meditatie en dat soort dingen. Nu wijdt hij zich eraan om die dingen met anderen te delen. Iemand vertelde me laatst dit verhaal over hem. Laat ik proberen het goed na te vertellen:
Toen hij jong was, hoorde hij over een plek waar mensen naartoe gingen om hun hart te luchten. Dus nam hij contact op met de juiste personen, nam een paar dagen vrij en ging naar die plek.
Een busje met een paar andere mensen stond daar op hen te wachten. Ze startten de motor, reden weg en werden na een paar uur midden in de woestijn afgezet. Ze hadden net genoeg voor een paar dagen en geen voertuig om weg te komen. Het busje vertrok zodra het hen had afgezet.
En ze begonnen op de trommel te spelen.
Van 's morgens vroeg tot 's avonds laat.
Ze deden niets anders: midden in de woestijn speelden ze de hele dag op de trommel.
Soms twijfelde hij of hij er wel goed aan had gedaan om daarheen te gaan. Maar hij kon niet weg. Dus speelde hij op de trommel.
…
Een paar dagen later, terwijl hij midden in de woestijn op de trommel speelde, begon hij te huilen. Even later begon de man naast hem ook te huilen. En de volgende… en de volgende… Uiteindelijk huilden ze allemaal.
Die dag begreep ze wat het betekende om haar hart te openen. En haar leven veranderde voorgoed.
Dat is de omvang van de macht van de kunsten.
Muziek, dans, schilderkunst, beeldhouwkunst…
Ik hoop dat ik het goed heb uitgelegd…
Groeten, vrede en liefde